نیایش علیدادی؛ نابغه‌ای در زمین، ستاره‌ای در کلاس
- شناسه خبر: 17408
- تاریخ و زمان ارسال: ۱۷ مهر ۱۴۰۵ ساعت ۰۹:۲۲
- نویسنده: مدیریت دالانکوه
در دنیای امروز، تصور عمومی بر این است که یک نوجوان یا باید تمام توانش را در میدان مسابقه خرج کند و از درس فاصله بگیرد، یا در انبوه کتاب‌ها غرق شود و ورزش را به فراموشی بسپارد؛ اما قهرمان گفت‌وگوی امروز ما، این کلیشه کهنه را با اقتدار شکسته است. «نیایش علیدادی»، متولد ۱۳۹۰، با پیشینه‌ای درخشان در رشته تکواندو و دارنده کمربند مشکی، حالا یکی از ستاره‌های ثابت تیم ملی والیبال، کاپیتانی مقتدر در زمین و دانش‌آموزی ممتاز با معدل 19/89است. او با تغییر هوشمندانه مسیر ورزشی خود از تاتامی تکواندو به زمین والیبال، به پدیده‌ای نوظهور در این رشته تبدیل شده است.
طلای معدل، طلای والیبال؛ الگویی برای نوجوانان ایران
در ادامه، گفت‌وگوی خبرنگار دالانکوه را با این پدیده پرافتخار فریدن می‌خوانید تا رمز موفقیت سه‌گانه او را در میدان ورزش، کتاب و هنر مرور کنیم .
خبرنگار: مسیر ورزشی تان بسیار جذاب و غیرمنتظره است؛ از کمربند مشکی تکواندو تا درخشش در والیبال ، این تغییر مسیر چطور اتفاق افتاد؟
نیایش علیدادی : در ابتدا سلام عرض می کنم خدمت همه همشهریان عزیز و گرامی ، من از ۷ سالگی در زادگاهم شهر داران والیبال را زیر نظر مربی دلسوز و عزیزم، سرکار خانم عسگری آغاز کردم. البته قبل از آن در رشته تکواندو فعالیت می‌کردم و حتی موفق شدم کمربند مشکی این رشته را بگیرم. اما با ورود به دنیای والیبال، شور و اشتیاق متفاوتی را لمس کردم؛ تلفیق چابکی و قدرت بدنی که از تاتامی تکواندو آورده بودم با روحیه کار تیمی در والیبال باعث شد تمام تمرکز و آینده ورزشی‌ام را روی این رشته زیبا متمرکز کنم.
خبرنگار : از دوران حضور در اردوی طولانی‌مدت تیم ملی و اعزام به مسابقات آسیایی اردن برایمان بگویید؛ چه حس و تجربه‌ای داشت؟
نیایش علیدادی: آن دوره برای من یک نقطه عطف تمام‌عیار بود. پس از ۹ ماه حضور فشرده و مستمر در کمپ تمرینی تیم‌های ملی، افتخار پیدا کردم به عنوان بازیکن اصلی در دو پست کلیدی «دریافت‌کننده قدرتی» و «پشت‌خط‌زن » همراه با تیم ملی عازم رقابت‌های آسیایی در کشور اردن شوم. این اعزام و ایستادن در میدان‌های بین‌المللی، نگاهم را به معنای واقعی کلمه نسبت به «ورزش حرفه‌ای» و تعهد ملی دگرگون کرد.
خبرنگار : در رده‌های استانی و کشوری نیز کارنامه‌ای پر از طلا و عناوین فردی دارید؛ از این افتخارات بگویید.
نیایش علیدادی: از سال ۱۴۰۱ به رده‌های پایه باشگاه فرهنگی‌ورزشی سپاهان اصفهان پیوستم و همراه با این تیم به چندین عنوان قهرمانی در سطح استان دست پیدا کردیم. همچنین در عرصه مسابقات کشوری، با تیم زیر ۱۴ سال هیئت والیبال اصفهان در مسابقات استان البرز بر سکوی نخست ایستادم و با تیم زیر ۱۷ سال نیز در اردبیل قهرمانی کشور را جشن گرفتیم. علاوه بر این، در مسابقات کشوری رده زیر ۱۹ سال تهران، علاوه بر کسب مقام سوم کشور، عنوان ارزشمند «بهترین و ارزشمندترین بازیکن میدان » به من اختصاص یافت که افتخاری ماندگار و انگیزه‌بخش برایم بود.
خبرنگار : در مسابقات دانش‌آموزی هم به عنوان کاپیتان درخشیدید؛ رهبری یک تیم ورزشی در مدرسه چه تفاوتی با رده باشگاهی دارد؟
نیایش علیدادی: بله، افتخار این را داشتم که به عنوان کاپیتان تیم منتخب دانش‌آموزی استان اصفهان در مسابقات کشوری در استان چهارمحال و بختیاری حاضر شوم و همراه هم‌تیمی‌هایم مدال طلای کشور را کسب کنیم. رهبری تیم در فضای دانش‌آموزی بسیار شیرین و در عین حال مسئولیت‌آفرین است. کاپیتانی در هر سطحی نیاز به آرامش در بحران‌ها، تقویت روحیه همدلی و راهبری درست هم‌تیمی‌ها در لحظات حساس دارد.
خبرنگار : یکی از شگفت‌انگیزترین بخش‌های کارنامه تو، معدل 19/98با وجود ۵ ماه غیبت و حضور در اردوهای سنگین ملی است! چطور این دو مسیر را همزمان مدیریت کردید؟
نیایش علیدادی: همیشه باور دارم که نظم آموخته‌شده در ورزش حرفه‌ای، بزرگ‌ترین راهنمای انسان در درس و زندگی است. سال گذشته در پایه نهم، با وجود اینکه بیش از ۵ ماه از سال تحصیلی را در اردوهای متمرکز تیم ملی و تمرینات سنگین سپری می‌کردم، با مدیریت زمان و استفاده از کوچک‌ترین فرصت‌ها موفق شدم معدل 19/98را کسب کنم. اکنون نیز در رشته علوم تجربی مشغول تحصیلم و می‌کوشم همین انضباط و اراده را حفظ کنم. البته باید با تمام وجود بگویم که این موفقیت‌ها پیش از هر چیز مرهون فداکاری‌های بی‌دریغ پدر و مادر مهربانم است؛ کسانی که تمام امکانات، آرامش و وجود خود را وقف من و برادرم کردند و تا همیشه مدیون محبت‌هایشان هستم.
خبرنگار : علاوه بر ورزش و درس، دستی هم در هنر و موسیقی دارید؛ ساز ویولن کجای این زندگی پرمشغله قرار دارد؟
نیایش علیدادی : از سن ۹ سالگی یادگیری ساز تخصصی ویولن را آغاز کردم. موسیقی برای من حکم آرامش روان و بازسازی روحیه پس از تمرین‌های سخت ورزشی و امتحانات سنگین درسی را دارد. یکی از برنامه‌های مهم من این است که هنر نوازندگی ویولن را هم همگام با سایر بخش‌های زندگی‌ام به شکل حرفه‌ای‌تر ادامه دهم.
خبرنگار : بزرگ‌ترین رؤیا و هدف پیش روی شما چیست؟
نیایش علیدادی: بزرگ‌ترین هدفم این است که با پیراهن مقدس تیم ملی ایران در میادین بزرگ بین‌المللی بدرخشم، پرچم کشورم را به اهتزاز درآورم و در عین حال، در مدارج عالی علمی گام بردارم؛ تا ثابت کنم یک دختر ورزشکار می‌تواند همزمان در اوج قله‌های قهرمانی، اخلاق و تحصیل خوش بدرخشد.
خبرنگار : در چنین مسیر فشرده و پرفراز و نشیبی که هم ورزش حرفه‌ای را در بر می‌گیرد و هم موفقیت‌های درخشان علمی، چه کسانی ستون‌های حمایتی شما بودند؟ چه عاملی باعث شد که حتی در لحظات سخت، خستگی بر اراده شما غلبه نکند؟
نیایش علیدادی: قطعاً هیچ قهرمانی به تنهایی به قله نمی‌رسد. مشوق اول و آخر من، پدر و مادر عزیزم هستند. آنها نه تنها والدین، بلکه بزرگ‌ترین قهرمانان زندگی من هستند. فداکاری، ازخودگذشتگی و حمایت‌های عاطفی آنها فراتر از تصور است؛ تمام زندگی‌شان را وقف پیشرفت من کردند و اگر امروز نیایش علیدادی نامی در ورزش دارد، بخش بزرگی از آن مرهون شب‌زنده‌داری‌ها، همراهی‌ها و صبوری‌های این دو فرشته است.
در کنار خانواده، باید از مربی دلسوزم، خانم زینب عسگری یاد کنم. ایشان فقط یک مربی برای من نبودند؛ بلکه راهنمایی بودند که استعداد من را کشف کردند، به من اعتماد به نفس دادند و یاد دادند که چطور در زمین والیبال، نه تنها یک بازیکن خوب، بلکه یک جنگجوی بااخلاق باشم و البته، انگیزه درونی‌ام برای سربلندی ایران؛ هربار که پیراهن تیم ملی را می‌پوشم، حس می‌کنم بار سنگینی از امیدهای مردم بر شانه‌هایم است. این حس که می‌توانم با هر امتیاز، لبخندی بر لبان هموطنانم بنشانم، بزرگ‌ترین سوخت برای من است تا اجازه ندهم خستگی یا ناامیدی سد راهم شود.
همچنین وظیفه خود می‌دانم از مربیان دلسوز تکواندو، سرکار خانم باباجانی و سرکار خانم محسنی که در آغاز مسیر پایه‌های ورزشی مرا ساختند و زحمات زیادی برایم کشیدند، صمیمانه قدردانی نمایم.
با سپاس از وقتی که در اختیار مخاطبان هفته‌نامه دالانکوه قرار دادید؛ برایتان آرزوی سربلندی و تداوم موفقیت در تمامی عرصه‌ها را داریم.
تهیه شده توسط : سهیلا محمدیان
