وقتی حتی بخشی از جاده‌ای ترانزیتی و ملی آسفالت می‌شود، نام پروژه، دستگاه اجراکننده و مسئولان پیگیر در خبرها می‌آید. این کار ارزشمند است؛ راه، زیرساخت زندگی و اقتصاد است. اما پرسش اینجاست: چرا برای هر پیشرفت کوچک، صفی از صاحبان و پیگیران پیدا می‌شود و برای فقر، بیکاری و فرصت‌های ازدست‌رفتهٔ فریدن، مسئولیت میان اداره‌ها و دوره‌های مدیریتی دست‌به‌دست می‌گردد؟ چرا موفقیت‌ها حتی موفقیت های کوچک، صاحب دارند، اما محرومیت‌ها نه؟ این پرسش برای متهم‌کردن یک فرد یا نادیده‌گرفتن زحمت مدیران نیست. پرسش، دربارهٔ سازوکاری است که در آن، انجام یک پروژه قابل افتتاح، رسانه ای  و برجسته می...