رقص رنگها در دل کوچه باغهای پاییز خوانسار

خوانسار شهری است که پاییز را باید در کوچه باغهایش دید، نه در خیابانهای اصلی. وقتی آبان از نیمه می گذرد و هوا کم کم سرد می شود، این شهر در دامنه های دنا جامه ای دیگر می پوشد؛ جامه ای از زرد، نارنجی، ارغوانی و قهوه ای که هر هفته رنگی تازه به خود می گیرد.

بوی پاییز، پیش از رنگش می آید

صبحها که از خانه بیرون میزنی، هوا بوی برگ خیس، خاک نم دار و کمی دود تنور و چوب دارد. مه نازکی لابه لای شاخه ها می ماند و نور آفتاب که از پشت درختان می تابد، سایه روشن های نرمی روی دیوارهای کاهگلی کوچه ها می اندازد.

کوچه باغها، تونل رنگها میشوند

 در خوانسار کوچه و باغ از هم جدا نیستند؛ دیوارهای کوتاه گِلی، باغهای قدیمی را از کوچه ها جدا می کنند و بالای این دیوارها، شاخه های گردو، بید، سپیدار، زالزالک و درختان میوه سرک می کشند. در نیمه های پاییز، این شاخه ها سقفی از برگ های رنگین بر سر رهگذر می سازند زرد روشن سپیدارها، نارنجی آتشین زالزالک، ارغوانی و سرخ انار و انگور، و قهوه ای طلایی برگ های گردو که دیرتر از همه می ریزند. هرچه به آذر نزدیکتر شویم، این پرده رنگین تُنُک تر و آسمان
آ بی تر میشود.

برگها روی آب مینشینند

 یکی از زیباترین صحنه های پاییز خوانسار، جویبارهایی است که از میان باغها میگذرد. برگ های ریخته، روی آب مینشینند و مثل قایق های کوچک رنگین با جریان راه می افتند؛ جویبار آینه ای میشود از آسمان و شاخه ها، و صدای زلال آب با خشخش برگ های زیر پا در هم می آمیزد.

صدای پاییز، سکوت نیست؛ آرامش است

صدای کلاغها و گنجشکها، تلق و تلوق ریختن گردو روی زمین، شیهه دور یک اسب، صدای بیل باغبان که زمین را برای کشت بعدی آماده می کند و بوی خاکی که تازه شخم خورده است. اینها همان چیزهایی است که پاییز خوانسار را از پاییز هر جای دیگری جدا میکند.

دست های که کار میکنند

پاییز در خوانسار فصل کار هم هست، جمع کردن گردو و سیب، خشک کردن برگه زردآلو و آلو، چیدن به و انار، و آماده کردن باغ برای زمستان. پیرمردی که با چوب بلند گردو می تکاند، زنی که روی ایوان برگه ها را پهن می کند و بچه ای که در تلی از برگ زرد می پرد و می خندد، همه بخشی از همین منظره اند.

و غروب، وقتی که همه چیز طلایی میشود. بهترین ساعت برای قدم زدن در کوچه باغها، نزدیک غروب است؛ آفتاب کج، رنگ برگها را عمیق تر میکند، سایه ها دراز می شوند و دود اجاقها آرام آرام بالای بامها می پیچد. کمی بعد، چراغ خانه ها یکی یکی روشن می شود و پاییز خوانسار به شب میرسد؛ شبی خنک، بوی خاک و برگ، و آسمانی پرستاره که در این بلندیِ دامنه ها نزدیکتر به نظر میرسد.

خوانسار در پاییز، نقاشی ای زنده است که باد هر روز بخشی از آن را از نو رنگ میزند؛ هر قدم در کوچه باغهایش، فصلی تازه از همین نقاشی است.